હું શમણાંઓને ગાળું છું એ ઘટનાઓને લૂંછે છે

હું શમણાંઓને ગાળું છું એ ઘટનાઓને લૂંછે છે,

હું શબ્દ બનીને સળગું છું એ મૌન લખીને ઘૂંટે છે.

નિસ્તેજ થયેલી આંખોને સૂરજની વાતો યાદ નથી,

અફસોસ બીચારું અંધારું અહેસાસ ઉદયનો પૂછે છે.

તું આવ અષાઢી સાંજે કે વરસાદ બનીને મળવું છે,

તું આવ કે મારા આકાશે આખું ચોમાસું ઉડે છે.

હું સ્વપ્ન ભલા ક્યાંથી વાવું ? જઈ પૂછ વિરહની રાતો ને,

અહીં રોજ નિરાશા ફણગે છે, અહીં રોજ નિસાસા ઊગે છે.

– મિલિંદ ગઢવી