બીજી તો કોઈ રીતે ના ભૂંસાય ચાંદની, ઝાકળની થોડી બુંદોથી ધોવાય ચાંદની. પીને શરાબ ઉભો’તો સપનાંય ના જુઓ, તરસ્યા રહીને જાગો તો પીવાય ચાંદની. તું આંખ સામે હોય તો એવુંય પણ બને, ખીલ્યો હો ચંદ્રમા ને ન દેખાય ચાંદની. તારા સ્મરણનું તેજ મને ડંખતું રહે, ઉપરથી પાછી એમાં ઉમેરાય ચાંદની. ‘ઓજસ’ ધરે છે કોણ આ દર્પણ ગગન ઉપર, દિવસનું તેજ રાતે બની જાય ચાંદની. – ઓજસ પાલનપુરી
જીવનના મુસાફર શોધે છે રસ્તામાં ઉતારો શા માટે? મુજ પ્યારની રંગત ઝંખે છે એનો અણસારો શા માટે? આ આંખ ભટકતાં થાકી ગઇ, આ પ્રેમને પોરો ખાવો છે, કોઇ દિલની સરાઇ છોડીને ગલીઓમાં ગુજારો શા માટે? છે ચાહતની બલિહારી અજબ, હું એક જ ઉત્તર શોધું છું, કે આંખોથી સત્કાર કરો ને મુખથી નકારો શા માટે? હું ઠપકો દઉં છું રોજ, હ્રદયને રોજ દિલાસો આપું છું, કે તું ય પકડવા દોડે છે એ પ્યારનો પારો શા માટે? સપનાંનું રેશમ જાય બળી, ને આશાની મૂરઝાય કળી, કોઇ લીલાછમ ખેતરને ખોળે ગમનો અંગારો શા માટે? જ્યાં જોગ નથી, જ્યાં ભોગ નથી, સુખદુ:ખના જ્યાં સંજોગ નથી, જ્યાં પ્યાર કર્યાનું પાપ નથી, એવો જન્મારો શા માટે? હું મોતનું જીવન જીવું છું, બિસ્મિલની બોલી બોલું છું, ને શબ જેવા આ દિલમાં યા રબ! આ ધબકારો, શા માટે? – વેણીભાઇ પુરોહિત
Comments
Post a Comment